podróże wypełnione miłością i znakami

Lustro jest jednym z najbardziej cierpliwych świadków ludzkiego życia.

Nie przerywa, nie komentuje, nie stawia diagnoz. Po prostu czeka, aż ktoś przed nim stanie.

A kiedy już to nastąpi  – oddaje obraz bez negocjacji.

Każdego dnia odbywa się przed nim ten sam cichy rytuał.

Człowiek podchodzi, zatrzymuje się na chwilę i sprawdza, czy jego twarz nadal pasuje do życia, które prowadzi. Czy oczy nie zdradzają zbyt wiele. Czy zmęczenie można jeszcze nazwać światłem.

Czy spokój nie jest tylko dobrze wyćwiczonym gestem.

Lustro nie jest jednak tylko powierzchnią szkła.

Jest miejscem spotkania z kimś, kogo znamy najgorzej – z samym sobą.

Na pierwszy rzut oka widzimy rzeczy oczywiste: włosy, zmarszczki, ślady czasu, które zapisują się na skórze z cierpliwością kronikarza. Z wiekiem uczymy się je czytać jak mapę. Tu przebiega droga radości, tu zatrzymał się smutek, a gdzieś pomiędzy nimi ktoś zostawił ślad po miłości.

Ale prawdziwa trudność zaczyna się dopiero wtedy, gdy patrzymy dłużej.

Lustro pokazuje powierzchnię, ale jednocześnie w dziwny sposób prowokuje pytania o to, co znajduje się pod nią. Czy człowiek, którego widzimy, jest tym samym, który podejmował decyzje wczoraj? Czy jest tym, który marzył dwadzieścia lat temu? A może jest już kimś zupełnie innym, tylko przyzwyczajenie każe nam używać tego samego imienia.

Najbardziej ironiczne jest to, że lustro zawsze pokazuje obraz odwrócony. Lewa strona staje się prawą, prawa lewą. Fizyka nazywa to prostym odbiciem, ale w życiu brzmi to jak subtelna przestroga: nikt z nas nie widzi siebie dokładnie tak, jak widzą go inni.

Być może dlatego tak chętnie kontrolujemy tylko to, co powierzchowne. Poprawiamy włosy, wygładzamy koszulę, przesuwamy światło. To wszystko są małe negocjacje z rzeczywistością – próby nadania odbiciu formy, która będzie łatwiejsza do zaakceptowania.

A jednak są chwile, kiedy ta gra przestaje wystarczać.

Człowiek staje przed lustrem nie po to, żeby się poprawić, ale żeby się zatrzymać.

I wtedy nagle odkrywa, że patrzy nie tylko na twarz, lecz na historię. Na wszystkie miejsca, w których był odważny. Na te, w których zabrakło mu odwagi. Na drogi, które wybrał, i na te, które zostawił za sobą. W takich momentach lustro przestaje być przedmiotem. Staje się pytaniem.

Bo prawda jest taka, że szkło nie potrafi powiedzieć nam, kim jesteśmy.

Może jedynie odbić to, co przynosimy ze sobą w spojrzeniu.

Spokój albo niepokój.

Obecność albo ucieczkę.

I może właśnie dlatego lustra są tak uczciwe.

Nie tworzą żadnej wersji człowieka. Nie wygładzają historii. Nie dodają sensu.

Pokazują tylko jedną rzecz: czy mamy odwagę patrzeć.

All Images & Original Text

@ 2024 BellaArgazam 

Izabela Kałczuga

NIP 629-185-82-73

ul. Królowej Jadwigi 42/4

41-300 Dąbrowa Górnicza POLAND

tel: 795-421-350

mail: bella@bellaargazamphoto.com