podróże wypełnione miłością i znakami.

W czerwonej sukience nie da się zniknąć.

Nawet jeśli kobieta odwraca się plecami, nawet jeśli idzie przez ciemny tunel, nawet jeśli świat wokół niej jest zrobiony z mgły, chłodu i ciszy — czerwień nie pozwala jej stać się cieniem.

“Czerwona sukienka” nie jest tylko historią o ubraniu.

To historia o obecności.

O kobiecie, która weszła w ciemność nie po to, żeby się ukryć, ale żeby sprawdzić, czy nadal będzie widoczna sama dla siebie.

Tunel jest długi, zimny, obcy.

Światła na ścianach przypominają, że nawet w najciemniejszych miejscach ktoś kiedyś zostawił drogę. A ona idzie powoli, nie oglądając się za siebie.

Nie dlatego, że nic za nią nie zostało.

Przeciwnie.

Za nią zostały słowa, które bolały.

Miasta, które nie chciały jej zatrzymać.

Ludzie, którzy kochali tylko wtedy, gdy było wygodnie.

Ale została też ona sama.

W czerwonej sukience, która wygląda trochę jak rana, trochę jak odwaga.

Czerwień zawsze była kolorem kobiet, które nie chciały przepraszać za to, że istnieją.

Była kolorem ust, które mówiły „nie”, serc, które kochały za mocno, i dłoni, które umiały odchodzić, nawet jeśli drżały.

Może właśnie dlatego ta sukienka jest ważniejsza niż twarz.

Bo twarz mogłaby zdradzić zbyt wiele: zmęczenie, tęsknotę, niepewność.

Plecy są bardziej dumne.

Plecy mówią: „Byłam tutaj.

Przeszłam przez to.

I idę dalej”.

“Czerwona sukienka” to historia o wszystkich kobietach, które nauczyły się nie bać własnego światła. Nawet jeśli świeciło tylko dla nich samych.

BELLA ARGAZAM

Marzec,2024

All images & orginal text ©All right reserved 2024

Bella  Argazam

Izabela Kałczuga

NIP 629-185-82-73

ul. Królowej Jadwigi 42/4,

41-300 Dąbrowa Górnicza 

bella@bellaargazamphoto.com